مدت مطالعه: 2 دقیقه
بیستم دیماه، روزی است که تاریخ ایران با غم از دست دادن یکی از بزرگترین مردان خود، میرزا تقیخان فراهانی، ملقب به امیرکبیر، عجین شده است. این روز، یادآور شهادت مردی است که نامش با اصلاحات، عدالت و پیشرفت ایران زمین گره خورده است. امیرکبیر، نخستین صدراعظم ناصرالدینشاه قاجار، با درایت و تدبیر بیبدیل خود، راهی نوین برای توسعه و آبادانی ایران ترسیم کرد و الگویی جاودانه برای سیاستمداران، دانشمندان و مدیران کشور به یادگار گذاشت.
امیرکبیر در مدت کوتاه صدارت خود، اصلاحات گستردهای را در حوزههای مختلف به اجرا گذاشت. تأسیس دارالفنون، نخستین مرکز آموزش عالی مدرن در ایران، یکی از مهمترین اقدامات او بود که با هدف تربیت نیروهای متخصص و آشنا با علوم روز جهان، پایههای پیشرفت علمی کشور را مستحکم کرد. انتشار روزنامه «وقایع اتفاقیه» نیز گامی مهم در جهت اطلاعرسانی شفاف و آگاهسازی عموم مردم بود. اصلاح نظام مالیاتی، توسعه صنایع داخلی، ساماندهی ارتش و مبارزه با فساد اداری و درباری از دیگر دستاوردهای او به شمار میروند.
امیرکبیر با محدود کردن نفوذ بیگانگان و تأکید بر استقلال کشور، نشان داد که منافع ملی را بر هر چیز دیگری ترجیح میدهد. اما همین اقدامات شجاعانه و اصلاحطلبانه، باعث شد تا دشمنیهای درباریان فاسد و فشارهای قدرتهای خارجی، راه او را سد کنند. سرانجام، این مرد بزرگ به فرمان ناصرالدین شاه در روز جمعه 20 دی سال 1230 به دست نالایقی چون حاج علیخان مراغهای معروف به حاجبالدوله در حمام فین کاشان به شهادت رسید؛ سرنوشتی که نشان از خشم کسانی داشت که منافع نامشروع خود را در سایه اصلاحات او در خطر میدیدند.
یاد امیرکبیر، تنها یک احترام تاریخی نیست؛ بلکه فرصتی برای تأمل بر اهمیت دانش، شایستهسالاری و تعهد به وطن است. او با باور به ارزش علم و تلاش برای برقراری عدالت، الگویی ماندگار برای نسلهای بعدی باقی گذاشت. در سالروز شهادت این مرد بزرگ، یادآوری آموزههای او ضرورتی است که باید در همه ابعاد مدیریتی، آموزشی و فرهنگی جامعه مورد توجه قرار گیرد. راه امیرکبیر، راهی است که هنوز میتواند چراغی فروزان برای توسعه، پیشرفت و استقلال ایران باشد.
رُزئیان- دبیر کانون شعر و ادب دانشگاه هرمزگان
پایان خبر
